รักอย่ารู้คลาย....

posted on 10 Jun 2009 20:23 by mamononly in Darling

จำ พรากจากขวัญดวงใจ
ต่อนี้ไป ใครเล่าจะโลมสมร
โอ้ใคร จะคอยพัดให้คลายร้อน
โอ้ใครเขาจะร้องกลอน
กล่อมเจ้าให้นอน ฝันดี

..ใคร เล่าโลมเล้าเอาใจ
ห่างน้องไป ใจห่วง นวลฉวี
ไม่ควร โศกตรมให้เสื่อมราศี
เมื่อยามน้องโศกฤดี
ก็เหมือนทรวงพี่แหลกลาญ

..จาก น้อง ไป ทั้งที
ขวัญพี่คงหาย
ถ้าแม้นมิได้จูบลานงคราญ
จูบ ฝัง ใจ ฝากไว้ เป็นพยาน
เมื่อยามพี่ไปไกลบ้าน
รักอย่าราญ สลาย

..ลา ก่อนลาแล้วกานดา
ห่างน้องมา ยังห่วงอาลัยไม่หาย
กี่วัน กี่เดือนรักอย่าสลาย
กี่ปีรักอย่ารู้คลาย
อย่ารู้วันหน่าย จากกันท์

ให้ไว้ ณ วันที่คิดถึงจับใจ 13 มิถุนายน 2552

วันที่คิดถึง.. เหงาและอยากเจอกันท์มากๆ ก็ได้แต่หยิบ ของขวัญ ของกันท์ เอามานั่งกอด แล้วก็ร้องไห้ คิดถึงเหลือเกิน ได้แต่นั่งกอด และลูปไล้ ของขวัญชิ้นนี้

ในวันที่กันท์น้อย ประดิษฐ์ประดอยขึ้นมา ด้วยหวังว่าสักวันหนึ่งนอกเหนือจากที่จะอยู่คลุกคลีกับเจ้าของแล้ว จะได้มอบไว้ให้ใครสักคนไว้เป็นที่ระลึกถึง

กล่องเหล็กสี่เหลี่ยมผืนผ้า บางๆ ที่เจ้าของสร้างสรรค์ฝีไม้ลายมือในการปะติดปะต่อ กระดาษลายการ์ตูน Cosmic ที่ตัดจากกระดาษหนังสือพิมพ์ ชิ้นเล็ก ชิ้นน้อย นำมาทากาว แปะไปทั่วกล่องเหล็ก ทีละชิ้น ๆ จนไม่เหลือช่องว่าง แล้วยังได้เขียนภาพลายเส้น "เรือใบไวกิ้ง" ลำน้อยสีเหลือง ลงบนกระดาษสีแดง แผ่นสี่เหลี่ยมจตุรัส ลงท้ายอักษรข้างล่างด้วยลายเส้นสีขาวขลิบเงาดำ คำว่า "Gift" แล้วล้อมกรอบสี่เหลี่ยมด้วยลายเส้นประสีเขียวรอบๆ

คำว่า "Gift" เหมือนเจ้าตัวจะรู้ว่าวันหนึ่งมันจะไปสู่เจ้าของที่แสนรัก แล้วจะได้สัมผัสถึงความละเอียดอ่อนของกันท์ ที่บรรจงใส่ทั้งความตั้งใจ ความทะนุถนอม และสัมผัสทุกสัมผัสลงไปบนกล่องใบนั้น โดยผนึกไว้ภายใต้แ่ผ่นพลาสติกใส เคลือบและเก็บกัก ร่องรอยของไอ่อุ่น

ใครหนอจะรู้...... และวันนี้ก็ได้สัมผัสแล้ว ยามใดที่คิดถึง แล้วลูปไล้ไปบนกล่องใบน้อย ก็เหมือนได้เจอะเจอ และสัมผัสกับมือกันท์ เพราะกันท์ทิ้งไออุ่นไว้ในนั้น จิตที่เรียงร้อย มุ่งมั่นว่าวันหนึ่งมันจะไปสู่ผู้อันเป็นที่รัก จะได้เก็บรักษาไว้เมื่อยามคิดถึง ใครเล่าจะรู้ ใครเล่าจะสัมผัสได้ "กี่วัน กี่เดือนรักอย่าสลาย กี่ปีรักอย่ารู้คลาย อย่ารู้วันหน่าย จากกันท์"